Friday, March 14, 2014

This is Africa

Ongeveer een jaar geleden gaf ik mij op voor VEI (Vitens Evides International). Kort samengevat geeft VEI de lokale waterbedrijven (o.a. in Uganda) technische en operationele ondersteuning maar ook op vlak van management. Eind vorig jaar kreeg ik het voorstel om als technische en operationele ondersteuning naar het project in Uganda te gaan >>> I said yes! Hierbij kon ik ook mijn bijdrage leveren aan Water For Life die streven naar "schoon water voor iedereen". Bij deze wil ik je vragen om een like te geven op de facebook-pagina van Water For Life, alvast bedankt!

Zaterdag avond overnacht in het CitizenM-hotel bij Schiphol om dan zondag 10:00u richting Entebbe te vliegen met KLM. De vlucht was in orde, weinig turbulentie en voldoende eten/drinken. Met twee andere collega's overnacht in Kampala om dan de dag erna via een lange rit in Lira aan te komen.
Op weg naar Lira reden we voorbij de Nijl
Laat ik het simpel zeggen: This is Africa! Je leest er wel eens over en op tv zie je wel eens beelden maar dit moet je toch meemaken. De levensstandaard ligt hier zeer laag en alhoewel je het op voorhand weet blijft het toch bizar om te zien. Dit heeft er ook voor gezorgd dat de rit naar Lira die meer dan 6 uur duurde deels gecompenseerd werd door hetgeen je onderweg zag.

We hebben een vaste auto met chauffeur wat zeer welkom is. De terreinwagen voorzien van Overheids-kenteken en getinte ruiten (blijkbaar voor de veiligheid) is even wennen maar dankzij onze prima chauffeur zit het qua veiligheid wel goed. De rijstijl in Uganda is van een bijzonder niveau. Je rijdt met 110km/u langs fietsende en lopende kinderen waarbij je regelmatig moet uitwijken voor putten in het wegdek en overstekende koeien. Ze gebruiken de claxon en het groot-licht vaker dan de remmen en toch gaat alles vlot en (tot nu toe) zonder problemen. Zo kan het dus ook ;)

Bij het eerste hotel in Kampala was het muggennet over het bed en de salamander mijn introductie in Africa. Toen we 's avonds rond 22u naar het hotel reden waren alle winkels open, knalde de muziek uit de boxen en waren de bouwvallige winkels versierd met alle kleuren led-verlichting die je kan bedenken.

Hoe het nu op veel plaatsen is: een lange afstand lopen om dan via de pomp de cans te vullen. (Voor het nemen van de foto's heb ik steeds toestemming gevraagd)
Dag 2

De rit naar Lira was zoals gezegd een lange trip met een paar tussenstops. Onderweg kom je vrachtwagens tegen die meer rook produceren dan snelheid. Links en rechts staan er uitgebrande vrachtwagens aan de kant. >>>Weetje : een bepaald type mieren genaamd "Army Ants" doen je niks maar als je hun konvooi onderbreekt dan vallen je ze aan. Tijdens een tussenstop bij een restaurant langs de weg ontstond er plots een windhoos op ongeveer 50m van onze tafel. Deze ging netjes langs het restaurant verder maar helaas had ik mijn fototoestel niet in de buurt. Een tijdje daarna reden we langs de Nijl waarbij de brug bewaakt werd door militairen waarvan we (m.b.v. een fooi) de rivier mochten fotograferen maar niet de brug aangezien deze voor het leger belangrijk was.

Verder kom je bussen tegen met de gekste vormen en kleuren en benamingen zoals "Cool Bus" en "Lucky Bus". Na de lange maar mooie rit kwamen we aan in Lira waar een bewaker 1m vandaan mijn kamer zit. Of dit nu voor ons te beschermen was of voor het hotel tegen mij te beschermen weet ik niet ;). 's Avonds in Lira pizza gaan eten met live-music van een dj die de functie van cross-faden nog moet ontdekken.
De volgende morgen wordt ik wakker met het muggennet in mijn armen en mijn benen buiten het net met als gevolg zowat 15 beten op mijn voeten.

Dag 3

Ik ga hier geen details van onze besprekingen en werkzaamheden vermelden maar wat opviel is dat de mensen zacht praten. Dit blijkt een vorm van respect te zijn voor elkaar waar ik al redelijk aan gewend ben.
De mensen hier zijn zeer vriendelijk en waarderen onze hulp wat op zich al een reden is om dit werk te doen!
De taxi is ondertussen aan spiegel en band hersteld wat een mooi beeld geeft van de situatie op de wegen en de staat ervan.

Op veel plaatsen worden nu kleine huizen gemetseld maar bovenstaand tafereel is jammer genoeg meer standaard dan uitzondering.
Dag 4

6:45u: tijd voor een stukje hardlopen. Al bij het passeren van de bewaking van het hotel wordt ik al indirect uitgelachen (wat ik al verwacht had) en tijdens mijn rondjes was het duidelijk dat ze dit niet gewend waren. Ik had er geen last van maar ik liep wel de helft van hetgeen ik normaal loop vanwege de warmte (de hoogte van 1000m zal ook niet bepaald helpen).
Mijn voeten waren voorzien van nog enkele nieuwe muggenbeten al was het muggennet nog wel intact.
Sim-kaart van dongel geactiveerd waardoor we weer een goede verbinding hebben met dokter Google. Er is wifi in het hotel aanwezig maar de kwaliteit en snelheid ervan loopt niet over.
's avonds verloopt het monteren van het muggennet al stukken beter.
Het wegvallen van de spanning is hier normaal waardoor wifi en ventilator soms een eigen leven gaan leiden. Niks mis mee want "This Is Africa" :).

Dag 5

Voor de activatie van de sim-kaart in de usb-dongel moest er nog een pasfoto genomen worden. Dit was snel gebeurt aangezien de medewerkster met haar smartphone snel een foto nam met als achtergrond een (ongeveer) witte muur waar het bezetsel van loskwam.
Toen ik hier buitenkwam stond er iemand een draadje in een kroonsteentje te proppen aan de kant waar de schroef zit. Het was dus ook niet zo gek dat er hierbij wat vonken vrijkwamen en ik acht de kans groot dat op dit moment het draadje geen contact meer maakt. Uiteindelijk de brommer-taxi op (incl mijn handbagage) richting het hotel. Tijdens mijn uurtjes op kantoor begon er iemand "Don't worry , be happy" te fluiten wat wel een heel mooie samenvatting van de sfeer hier is.

Nu even tijd voor het weekend! Vanwege de vele besprekingen heb ik nog niet heel veel foto's kunnen maken (wel voor het werk) maar volgende week ga ik meer het veld in en dus hoop ik ook meer foto's te nemen.